Επίκαιρα Σημειώματα

Επανέρχομαι σε ένα προσφιλές – και πάντα επίκαιρο δυστυχώς- θέμα. Τα δεινά της πόλης, που προέρχονται από την βαθιά ριζωμένη, πεποίθηση των συμπολιτών μας, από τον ιό που κυκλοφορεί στους ιστούς της πόλης και δεν την αφήνει να βλέπει με καθαρό μάτι τα προβλήματά της και τις αιτίες που τα προκαλούν. Να αναζητούμε δηλαδή μόνιμα κάποιον τρίτον, κυρίως το «αθηναϊκό κέντρο», που μας αδικεί, μας περιθωριοποιεί, μας εκμεταλλεύεται. Εκεί βρίσκεται η αιτία όλων των ελλείψεων, των δεινών, των προβλημάτων. Και πως απαντάμε σ αυτό; Με την διαρκή γκρίνια, την καταγγελία, τους εντυπωσιασμούς των μαύρων σημαιών, ή του κλεισίματος των αυτοδιοικητικών καταστημάτων. Δηλαδή στην πραγματικότητα, με γελοία παιχνίδια μικροπολιτικής και σκοπιμοτήτων. Σκεφτόμαστε και λειτουργούμε ωσάν να ανακαλύπτουμε πρώτοι και μόνοι εμείς, πως ζούμε σε ένα από τα πιο συγκεντρωτικά κράτη της Ευρώπης και ταυτόχρονα ξεχνούμε πως για τον δικό μας περίγυρο ισχύει ότι και μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Ρωτήστε κάποτε τους Κιλ...

Ο καθ. της Ιστορίας της Τέχνης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ο πρώτος καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κ.Μ.Σ.Τ. Μίλτος Παπανικολάου, πιστεύει πως τα υπαίθρια γλυπτά της Θεσσαλονίκης, έχουν κύριο προσανατολισμό την ιστορία και τους εθνικούς αγώνες. Η συνολική εικόνα διαμορφώνεται χωρίς κάποια συγκεκριμένη πολιτική από πλευράς Δήμου Θεσσαλονίκης, ή κανόνες αισθητικής, με κυρίαρχη την παρουσία γλυπτών ως προσφορά σωματείων εθνικοτοπικών συλλόγων κλπ. Έχει κυκλοφορήσει μάλιστα και μια σχετική μελέτη του για τα υπαίθρια γλυπτά της Θεσσαλονίκης. Είναι γνωστό το πρόβλημα και οι αιτίες που το προκαλούν και το αναπαράγουν, είναι επίσης γνωστοί οι προβληματισμοί και οι διαμαρτυρίες για την αισθητική των περισσοτέρων από τα γλυπτά που κοσμούν τις πλατείες της πόλης. Θα σταθώ όμως σε μια παρατήρησή του, ως γενικό συμπέρασμα: «Υπάρχει έλλειμμα τιμής στους πνευματικούς ανθρώπους». Και με αφορμή αυτό θα αναφερθώ σε δύο περιπτώσεις, που ζω καθημερινά, που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν απόλυτα την δήλωση...

Ατύχησε ο Γιάννης Ζουμπουλάκης με εκείνη την υποτιμητική, γεμάτη κακεντρέχεια επίθεσή του στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στην οποία αναφέρθηκα σε προηγούμενο Σημείωμά μου. Και ατύχησε διπλά. Δέχτηκε κατ αρχήν ένα βροντερό χαστούκι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που πήγε σ αυτό τό ..άγνωστο Φεστιβάλ, από τον Αγγελόπουλο, τον Γαβρά, τον Βιμ Βέντερς, από την παρουσία πολλών γνωστών και άγνωστων στο ευρύ κοινό, αλλά όχι και στους σινεφίλ, δημιουργούς του κινηματογράφου. Η μεγάλη ατυχία και απογοήτευσή του όμως ήρθε από τον κόσμο, και από την νεολαία της Θεσσαλονίκης. Δηλαδή από τους «ταξιτζήδες», τους «μπακάληδες», τους «ψιλικατζήδες», όπως περιέγραφε το κοινό της Θεσσαλονίκης, που σύμφωνα με τον Γ. Ζουμπουλάκη ,αγνοεί άν υπάρχει ακόμη το Φεστιβάλ!. Ακόμη και ο καθημερινός τύπος τον διαψεύδει με τα πολυσέλιδα αφιερώματά του στο Φεστιβάλ Στον πρώτο προβλήτα εξελίσσεται καθημερινά ένα θαυμαστό θέαμα των ανθρώπων του κινηματογράφου, ελλήνων και ξένων, το κοινό, τους σινεφίλ και...

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος ολόκληρη η πολεμική προεκλογική εκστρατεία εναντίον της υποθαλάσσιας σήραγγας. Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, πολύ καλά προετοιμασμένος, όπως διαπίστωσαν οι παρόντες στην ενημερωτική συνάντηση,είχε στην φαρέτρα του δύο βέλη που σημάδεψαν πολύ καλά το ακροατήριό του. Ανακοίνωσε την «πρόβλεψη» επεκτάσεως του μετρό προς Σταυρούπολη και Καλαμαριά μήκους 10,8 χιλιομέτρων και την εξωτερική περιφερειακή ένα έργο εξαιρετικής σημασίας , καθώς η γνωστή μας περιφερειακή έχει ουσιαστικά καταστεί ένας αστικός δρόμος, με δραματικά προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης. Τι έγινε λοιπόν με την υποθαλάσσια; Έκλεισε κατά την γνώμη μου το κεφάλαιο της αμφισβήτησης και δυστυχώς κατέρρευσε άδοξα μία ακόμη απόπειρα κινητοποιήσεων των πολιτών, εναντίον ενός από τα λεγόμενα «μεγάλα» έργα, όχι γι αυτό καθ εαυτό το έργο, όσο για τον τρόπο της σχεδίασής του και τις επιπτώσεις από την λειτουργία του στην ζωή των κατοίκων. Το ομολόγησε και ο ίδιος ο υπουργός. Επιχειρώντας ...

Μια εκδήλωση «επικοινωνίας μεταξύ των τεχνών» συνδεδεμένη με «τις οδύνες, αλλά και τις ανταμοιβές του ξεριζωμού, της εξορίας και της μετανάστευσης», πραγματοποιήθηκε στο Λούβρο με την ευθύνη της Τόνι Μόρισον, της Αμερικανίδας συγγραφέα και νομπελίστα, ύστερα από πρόσκληση του Μουσείου. Θυμήθηκα λοιπόν την έκθεση που οργανώθηκε στην Θεσσαλονίκη, τον Μάϊο του 2004, από το Γραφείο Θεσσαλονίκης του Οργανισμού Προβολής του Ελληνικού Πολιτισμού, με τίτλο «Τέχνη-Μετανάστευση-Ουτοπία», με την επιμέλεια του Χρήστου Σαββίδη, πάνω ακριβώς στο ίδιο θέμα. Θα μεταφέρω λοιπόν εδώ μερικούς από τους προβληματισμούς, τις δηλώσεις και τα επιστημονικά κείμενα που συνόδευσαν τα δύο αυτά πολιτιστικά γεγονότα. Η Τόνι Μόρισον οργάνωσε ένα διακειμενικό πρόγραμμα με τίτλο « το Σπίτι του ξένου»,ένα πρόγραμμα με κέντρο τις οδύνες, αλλά και τις ανταμοιβές του ξεριζωμού,της εξορίας και της μετανάστευσης, με αφετηρία την «Σχεδία της Μέδουσας», τον πίνακα του Τεοντόρ Ζερικό, που απεικονίζει απελπισμένους, να ...

Μέσα στο κλίμα των ημερών, στην οργή από τις απερίγραπτες βιαιότητες εναντίον του Κύπριου φοιτητή, κυρίως όμως από την απροκάλυπτα φασιστική εικόνα, που εξέπεμπε η παρουσία και ο λόγος - για πολλοστή φορά- του γνωστού πλέον συνδικαλιστή της Αστυνομίας, τα στοιχεία μιας έρευνας της Economist Intelligence Unit (ΤΑ ΝΕΑ 21/11/06), για την Δημοκρακρατικότητα σε διάφορες χώρες, είναι ενθαρρυντικά και θάλεγα αισιόδοξα για την Ελλάδα. Στον πίνακα των 27 «άρτιων Δημοκρατιών», στην οποία κατ αρχήν εντάσσει, η Ελλάδα βρίσκεται στην 22η θέση, πάνω όμως από την Μ.Βρετανία και την ..Γαλλία. Την αισιοδοξία γεννούν όμως δύο επί μέρους στοιχεία υψηλής βαθμολογίας. Με άριστα λοιπόν το 10, έχουμε βαθμολογηθεί με 9,58, στην «εκλογική διαδικασία-πλουραλισμό» και με 9,12 στον «σεβασμό των ελευθεριών του πολίτη». Για μας, με τα προηγηθέντα του Εμφυλίου και του αστυνομικού κράτους – και του παρακράτους- που τον διαδέχθηκαν και επέζησαν για πολλά χρόνια, οι βαθμολογίες αυτές δείχνουν μια αξιοσημείωτη δημοκρ...

Η ανακοίνωση της απόφασης του ΚΑΣ για την απ ευθείας αγορά από την Εθνική Τράπεζα της ΥΦΑΝΕΤ και την εγκατάσταση εκεί του ΚΜΣΤ, του Μουσείου Φωτογραφίας του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης και του Μουσείου Design και οι επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις στην συνέχεια, φαίνεται ότι γράφουν τον ουσιαστικό επίλογο της υπόθεσης «ΥΦΑΝΕΤ». Και προς στιγμήν μου φάνηκε εντελώς παράλογο, να συνεχίσω μια αναδρομή στην ιστορία της διεκδίκησής της, αφού ουσιαστικά έχανε κάθε ενδιαφέρον, ή καλύτερα νέα δεδομένα, περισσότερο σημαντικά, αυτά που αναφέρονταν στις επόμενες κινήσεις και τις επόμενες ημέρες, θα απασχολούσαν την προσοχή όλων εκείνων, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο νοιάζονται για τα θέματα αυτά. Από την άλλη συνεχίζω να πιστεύω αυτό, που καθημερινά επιβεβαιώνεται σχεδόν παντού, πως κάθε σημερινή εξέλιξη, είναι αναπόφευκτα συνυφασμένη με το παρελθόν της, με την διαδρομή των μικρών ή μεγαλύτερων ζητημάτων που συνδέθηκαν μ αυτήν και- το κυριότερο- εμπεριέχονται στο σήμερα , θα το επηρεάζουν και θ...