Επίκαιρα Σημειώματα

Η ζωή των ανθρώπων στις προηγμένες κοινωνίες χειροτερεύει. Η πολιτική για τις κλιματικές αλλαγές και ο πενόμενος τρίτος κόσμος τα επερχόμενα μεγαλύτερα προβλήματα Το χρηματοπιστωτικό σύστημα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, ενδεχομένως θα διασωθεί. Οι αγορές όμως και οι κοινωνίες, δείχνουν ότι υπολογίζουν πλέον περισσότερο τα στοιχεία και τις εξελίξεις στην πραγματική οικονομία, παρά στα σχέδια Πόλσον, Μπράουν, ή των μεγάλων νομισματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Και τα στοιχεία αυτά δεν επιδέχονται πλέον καμιάς υπεκφυγής ή ωραιοποίησης. Η οικονομία στις ΗΠΑ έχει μπει ήδη στην ύφεση, γεγονός που πιστοποιείται από τα θλιβερά καθημερινά ανακοινωθέντα. Η κατανάλωση μειώνεται, η ανεργία καλπάζει, τα εισοδήματα συρρικνώνονται. Και τα νέα από το μέτωπο της φτώχειας είναι αποκαλυπτικά. Ένας στους δέκα Αμερικανούς γράφει η «Independent» θα ζει σύντομα με συσσίτιο και το Αμερικανικό Κογκρέσο προβλέπει ότι στο άμεσο προσεχές μέλλον 28 εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες θα παίρνουν κουπόνια σίτιση, για...

Στις Η.Π.Α. , την Μητρόπολη του καπιταλισμού και της νεώτερης άγριας εκδοχής του , του «νεοφιλελευθερισμού, η λέξη «σοσιαλισμός» είναι συνδεδεμένο στην συνείδηση της πλειοψηφίας των πολιτών της με κάτι το σκοτεινό, το ύποπτο, το επικίνδυνο, σχεδόν το αμαρτωλό!... Αναδεικνύεται με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο στην προεκλογική διαμάχη των δύο υποψηφίων Προέδρων- και εμείς εδώ στην Ελλάδα το διαπιστώσαμε- και κατά την τελευταία επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου και Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όταν κρίθηκε από το επιτελείο του Μπάρακ Ομπάμα, ότι θα ήταν επικίνδυνη για την εικόνα του στους Αμερικανούς, μια συνάντησή του με τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!... Τα πράγματα όμως ανατράπηκαν, όταν όλες σχεδόν οι απόπειρες της Αμερικανικής κυβέρνησης να «παρέμβει» τηρώντας βέβαια πιστά την λογική του συστήματος, όταν ακόμη και οι διορθωτικές επεμβάσεις της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας, ώστε να αποκτήσει το σχέδιο Πόλσον μια «κοινωνική ευαισθησία», κατέρρευσαν από την δ...

Όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας και με τους πολιτικούς αναλυτές να συμφωνούν στο σύνολό τους, ότι ούτε στις προσεχείς, αλλά ούτε και στις μεταπροσεχείς εκλογές, δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία και κατά συνέπεια στον ορίζοντα εμφανίζεται η αναγκαιότητα των κυβερνήσεων συνεργασίας. Στην προκειμένη όμως περίπτωση δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να επιχειρήσουμε την παρουσίαση όλων των σχετικών σεναρίων, όλων δηλαδή των δυνατών συνδυασμών μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Κι αυτό γιατί εκτός των άλλων, έχουμε ήδη μια κυβέρνηση συνεργασίας!.. Μετά την διαγραφή του βουλευτή Δράμας ,μας προέκυψε εκ των πραγμάτων, μια κυβέρνηση συνεργασίας K. Καραμανλή-Π. Τατούλη. Και θα είχαμε κυβέρνηση Καραμανλή -Τατούλη, είτε από την Κυριακή, όταν προέκυψε το θέμα με τον Θ. Γιαννόπουλο, που επανήλθε στο θέμα Ρουσόπουλου, είτε την Δευτέρα, όταν προέκυψε το θέμα με τον Μ. Σαλμά. που έθεσε θέμα ευθυνών υπουργών για το Βατοπαίδι. Τους πρόλαβε όλους ο Στ. Δαϊλάκης, ή μάλλον το ποτήρι των αν...

Όσοι παρακολούθησαν ζωντανά την απροσδόκητη εξέλιξη, το θρίλερ της ψηφοφορίας στην Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ πάνω στο σχέδιο «Πόλσον» της κυβέρνησης ΜΠΟΥΣ, τις δραματικές αντιπαραθέσεις, τον υπόγειο πόλεμο Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, την ισχυρή αμφισβήτηση του σχεδίου και τις αντίστοιχες καταγγελίες, και τελικά την απόρριψη του, την αμηχανία του Προεδρείου και την σε Real Time την δραματική κατάρρευση της Wall Street, αντιλήφθηκαν χωρίς να είναι ειδικοί,, ότι εκείνο που κατέρρεε μπροστά στα μάτια τους ,παρασύροντας σε μια άνευ προηγουμένου δίνη την παγκόσμια οικονομία, δεν ήταν παρά το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης, η απεριόριστη και ανεξέλεγκτη ελευθερία – και αφελής λατρεία- των αγορών, σε μια έκταση που άφησε άναυδους αναλυτές, πολιτικούς, υποστηρικτές και κατηγόρους. Εκείνο όμως που τώρα προκύπτει και έχει πρωταρχική σημασία, για την Ευρώπη και φυσικά και την χώρα μας, είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η κρίση βρίσκεται πλέον «εντός των τειχών» της Ευρώπης. Δεν επ...

Όσοι Έλληνες περίμεναν ότι ο πρωθυπουργός θα χρησιμοποιούσε το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του, για ασχοληθεί σοβαρά με τα επείγοντα προβλήματα της κοινωνίας και την πορεία της χώρας και κυρίως να παρουσιάσει κάποια σαφή και συγκεκριμένη πρόταση αντιμετώπισης της επερχόμενης διεθνούς οικονομικής καταιγίδας, ασφαλώς απογοητεύτηκαν. Φαντάζομαι βέβαια ότι θα επρόκειτο για εκείνους τους ελάχιστους σοβαρούς ανθρώπους, που συνεχίζουν να ελπίζουν ότι η τρέχουσα πολιτική στην χώρα, μπορεί να δει πέρα από την μύτη της και κυρίως πέρα από τα προβλήματα που απειλούν την δική της επιβίωση. Ο πρωθυπουργός προσήλθε στην συνεδρίαση της Κ.Ε. με ένα και μοναδικό σκοπό, να απευθυνθεί στο εσωτερικό του κόμματός του και να «λύσει» τις διαφορές του με τους «αντάρτες» , παρά τις εκτιμήσεις των προηγούμενων ημερών όταν τα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης του δήλωναν ότι «η Ν.Δ. είναι ανοικτό φιλελεύθερο δημοκρατικό κόμμα, όπου όλοι εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους».. Κι όμως. Δεν μπορώ να θυμ...

Στην στήλη «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» του «Αγγελιοφόρου», ο Νίκος Φωτίου συνδιαλέγεται με την …σκυλίτσα του «Χοπ» για την μετεγκατάσταση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης…. Μεταφέρω εδώ έναν «μονόλογο» της Χοπ, όταν η "συζήτηση" φτάνει στο κρίσιμο σημείο: «Καλά σας ξέρω εσάς του επαρχιώτες Θεσσαλονικιούς. Τώρα θα αρχίσετε άλλοι να λέτε για την Σίνδο, άλλοι για τους Λαχανόκηπους, άλλοι για δίπλα στα οικοπεδάκια τους. Θα συζητάτε και θα ξανασυζητάτε, θα μαλώνετε και θα μαλλιοτραβιέστε, θα καταγγέλλετε και θα αποχωρείτε και στο τέλος η Έκθεση θα μείνει εκεί που είναι για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Στο τέλος θα απαξιωθεί και δεν θα έχει κανένα νόημα η μετακομιδή ενός πτώματος. Μετά θα γκρεμίσουν τα άχρηστα κτίρια και θα κτίσουν πολυκατοικιάρες και εμπορικά κέντρα». Ξεπερνώ την ιδιαίτερη και καυστική γλώσσα του Ν. Φωτίου και μένω στην ουσία των όσων βάζει στο «στόμα» της Χοπ. Δεν αμφισβητώ το αυθόρμητο ερώτημα που γεννά η επιλογή αυτής της αφορμής ,για να ασχοληθώ με το θέμα της μετεγκατάστασ...

Αυτές οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, που θα απασχολήσουν τα κόμματα- κυρίως- αλλά και τους αναλυτές και πολιτικούς σχολιαστές περιλαμβάνουν και δύο δευτερεύοντα στοιχεία, τα οποία νομίζω πως έχουν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Το πρώτο αφορά στην σταδιακή μείωση της απήχησης του ΣΥΝ και την εγκατάλειψή του από ψηφοφόρους κυρίως του ΠΑΣΟΚ. Φυσικό θα μου πείτε, αφού η εκπληκτική άνοδος του ΣΥΝ, συνδυάστηκε με τα προβλήματα του ΠΑΣΟΚ και την εξ ίσου μεγάλη καθίζηση της απήχησης του ,για λόγους που οι αναλυτές έχουν νομίζω εξονυχιστικά ερευνήσει και δικαιολογήσει. Θα κάνω όμως δυο τρείς σκέψεις πάνω σ αυτό, ακόμη και αν κινδυνεύω να επαναλάβω γνωστά πράγματα χρησιμοποιώντας τα ευρήματα της ALCO, που λίγο πολύ εμφανίστηκαν σε όλες τις εφτά τελευταίες έρευνες. Η πρώτη. Αποδεικνύεται νομίζω ότι ο ΣΥΝ δεν αξιολόγησε σωστά και έγκαιρα, πως ο κόσμος, που έστω και πρόσκαιρα κατέφυγε στον ΣΥΝ, είχε μια δική του πολιτική κουλτούρα, διαφορετική ασφαλώς από την παγιωμένη των σταθερών ψηφοφόρων του ...